Στην αρχή μιας σχέσης όλα μοιάζουν να έρχονται φυσικά. Το ενδιαφέρον, η επιθυμία, τα μηνύματα χωρίς λόγο, η ανάγκη να δεις τον άλλον, να τον αγγίξεις, να του μιλήσεις. Ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια μικρή κίνηση φροντίδας βγαίνουν αυθόρμητα, χωρίς προσπάθεια. Και κάπως έτσι δημιουργείται η αίσθηση ότι η αγάπη «υπάρχει από μόνη της». Όμως ο χρόνος αλλάζει τις σχέσεις…
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Η καθημερινότητα μπαίνει δυναμικά στη ζωή των ανθρώπων. Υποχρεώσεις, άγχος, παιδιά, δουλειά, κούραση… και σιγά σιγά αυτό που κάποτε ήταν αυθόρμητο αρχίζει να θεωρείται δεδομένο. Ο άνθρωπος δίπλα μας γίνεται «η συνήθεια μας». Και εκεί χρειάζεται προσοχή.
Γιατί τίποτα σημαντικό στη ζωή δεν παραμένει ζωντανό χωρίς φροντίδα. Ούτε μια σχέση, ούτε ένας άνθρωπος, ούτε ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Πολλές φορές τα ζευγάρια πιστεύουν ότι η αγάπη φαίνεται μόνο στις μεγάλες στιγμές. Στις δύσκολες αποφάσεις, στις θυσίες, στα σοβαρά γεγονότα της ζωής.Κι όμως, η σχέση χτίζεται κυρίως στα μικρά καθημερινά.Στον τρόπο που θα πεις «καλημέρα», στο αν θα κοιτάξεις πραγματικά τον άλλον όταν σου μιλά, στο αν θα τον αγγίξεις τρυφερά περνώντας δίπλα του, στο αν θα θυμηθείς να πεις ένα «σ’ αγαπώ» χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος.Αυτές οι μικρές κινήσεις μοιάζουν ασήμαντες μόνο όταν υπάρχουν. Όταν χαθούν, τότε καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλες ήταν.
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι ο άλλος συνεχίζει να τους βλέπει. Όχι μόνο ως γονείς, συνεργάτες ή συνοδοιπόρους της καθημερινότητας. Αλλά ως πρόσωπα που εξακολουθούν να είναι σημαντικά, επιθυμητά, αγαπημένα. Και αυτό δεν διατηρείται αυτόματα μέσα στον χρόνο, θέλει παρουσία, πρόθεση, θέλει μικρές επαναλαμβανόμενες πράξεις ενδιαφέροντος.
Υπάρχει μια ψευδαίσθηση που εμφανίζεται εύκολα στις μακροχρόνιες σχέσεις: «Αφού είμαστε μαζί, όλα είναι εντάξει.» Όμως η σχέση δεν μένει ζωντανή μόνο επειδή συνεχίζει να υπάρχει. Μπορεί δύο άνθρωποι να ζουν στο ίδιο σπίτι και ταυτόχρονα να έχουν απομακρυνθεί βαθιά συναισθηματικά. Και συνήθως αυτό δεν συμβαίνει ξαφνικά. Συμβαίνει λίγο λίγο, όταν σταματά το ενδιαφέρον, όταν η τρυφερότητα μειώνεται… όταν ο άλλος θεωρείται δεδομένος. Τίποτα όμως δεν είναι πραγματικά δεδομένο. Και ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να μας βοηθά να αγαπάμε πιο ουσιαστικά και να μην αναβάλλουμε τη φροντίδα, ούτε να θεωρούμε ότι «θα υπάρξει χρόνος αργότερα»… αλλά να θυμόμαστε ότι οι σχέσεις χρειάζονται καθημερινό «πότισμα».
Γιατί σχεδόν ό,τι έχει αξία στη ζωή θέλει φροντίδα και κόπο. Σκεφτείτε το: Ένα παιδί, μια δουλειά, η υγεία μας… ένας κήπος! Αν τα αφήσεις τελείως, σιγά σιγά μαραίνονται – το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Το όμορφο όμως είναι ότι όταν φροντίζουμε κάτι με αληθινό ενδιαφέρον, συνήθως ανταποκρίνεται. Και πολλές φορές δεν χρειάζονται τεράστιες αλλαγές. Χρειάζεται απλώς να θυμηθούν δύο άνθρωποι γιατί διάλεξαν ο ένας τον άλλον από την αρχή… και να συνεχίσουν, έστω μέσα στην κούραση της καθημερινότητας, να το δείχνουν.
Με μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα βλέμμα, μια μικρή φράση που λέει: «Σε βλέπω ακόμα. Και συνεχίζεις να είσαι σημαντικός/ή για μένα.»
