Το “Caveman”, ο διαχρονικός θεατρικός μονόλογος του Rob Becker, επέστρεψε στο Θέατρο Αργώ, αποδεικνύοντας ότι εξακολουθεί να βρίσκει τον δρόμο προς το κοινό του.
Γράφει η Νίκη Κούκου*
Στις 24 Απριλίου, το θέατρο άνοιξε τις πόρτες του για γνωστούς και φίλους, σε μια βραδιά με έντονο το στοιχείο της συνάντησης καλλιτεχνών και της διάθεσης για ψυχαγωγία.
Έτσι σηματοδοτήθηκε η επιστροφή της παράστασης στην Αθήνα, μετά την περιοδεία της στην επαρχία.
Στη φετινή εκδοχή, ο Σωτήρης Καλυβάτσης αναλαμβάνει έναν απαιτητικό ρόλο, που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ενέργεια, τον ρυθμό και τη σκηνική παρουσία του. Η παράσταση, διάρκειας περίπου ενενήντα λεπτών, κινείται σε γνώριμα μονοπάτια.
Αναλύει τις σχέσεις και τις διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, υιοθετώντας την ιδέα ότι το «αρσενικό» κουβαλά ακόμη προϊστορικά κατάλοιπα στη συμπεριφορά του.
Αν και αυτός ο άξονας αποτελεί βασικό στοιχείο του έργου, σήμερα αγγίζει συχνά τα όρια του κλισέ. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο διατηρεί την αμεσότητά του και επικοινωνεί αποτελεσματικά με το κοινό, κυρίως χάρη στον ρυθμό και την απλότητά του.
Ο Καλυβάτσης προσεγγίζει τον ρόλο μέσα από μια οικεία κωμική περσόνα. Σε αρκετά σημεία θυμίζει έντονα τον εαυτό του από τις πρώτες τηλεοπτικές του εμφανίσεις, με χαρακτηριστικές γκριμάτσες και αυθόρμητη κινησιολογία που προκαλεί αβίαστο γέλιο. Αυτή η επιλογή ενισχύει σαφώς το ψυχαγωγικό στοιχείο της παράστασης.
Η σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Γαλίτη επιχειρεί να γεφυρώσει το τότε με το τώρα, ενσωματώνοντας σύγχρονες αναφορές και στοιχεία της καθημερινότητας. Οι παρεμβάσεις αυτές προσδίδουν φρεσκάδα και καθιστούν το έργο πιο προσιτό σε νεότερες ηλικίες, χωρίς να απομακρύνεται από τη βασική του δομή.
Συνολικά, το “Caveman” παραμένει μια ανάλαφρη και ευχάριστη θεατρική εμπειρία. Δεν επιδιώκει να ανατρέψει το είδος του, αλλά καταφέρνει να προσφέρει γέλιο και αναγνωρίσιμες στιγμές από την καθημερινότητα των σχέσεων και αυτό αποτελεί τελικά το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα.
* Συγγραφέας του βιβλίου: «Θα με αγαπούσες για πάντα …είχες πει!»
