Στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ, συνεχίζει να παίζεται η πολυσυζητημένη παράσταση “Killing Godot”. Πρόκειται για διασκευή της διασκευής, καθώς ο κ. Νικόλας Καζάν επιλέγει να τοποθετηθεί στο κλασικό έργο “Περιμένοντας τον Γκοντό¨ από μια άλλη σκοπιά.
Και έρχεται εδώ ο κ. Καμτσής να παρέμβει και να μεταφέρει στην δική του σκηνή αυτό το έργο, αποδεικνύοντας πόσο επίκαιρο παραμένει. Ο κ. Καμτσής έχει βαθιά αίσθηση ευθύνης να μπορέσει το κοινό να καταλάβει και να αντιληφθεί, να μπει στο έργο, να φύγει ο θεατής καλυμμένος και ικανοποιημένος ότι πήρε αυτό που ήθελε και ακόμη παραπάνω.
Γράφει η Νίκη Κούκου*
Αυτό ίσως είναι αποτέλεσμα της πολυετούς παρουσίας του στο χώρο ή και έμφυτο στοιχείο της προσωπικότητας του καθώς γράφει παιδικά έργα. Απευθύνεται σε απαιτητικό κοινό και έτσι έχει υιοθετήσει αυτό το μηχανισμό και σε παραστάσεις ενηλίκων. Αυτό γίνεται αντιληπτό σε όλη την διάρκεια της παράστασης.
Είναι μια λεπτομέρεια που αξίζει να αναφερθεί και είναι προς τιμήν του.
Ξεκινά λοιπόν το έργο, σα να μην πέρασε μια μέρα από το ¨αιώνιο” και “αμετάβλητο” σκηνικό. Αν και είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για τον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν, δεν γίνεται καμία ονομαστική αναφορά καθ΄όλη τη διάρκεια. Οι δυο τους λοιπόν, με τα κουστουμάκια τους που παραμένουν ίδια, ο ένας φορά γραβάτα, ο άλλος κασκόλ, για να είμαστε βέβαιοι ότι είναι οι ήρωες του Μπέκετ, όπως τους γνωρίσαμε.
Οι δυο τους και το δέντρο, το δέντρο όμως δεν παραμένει ίδιο, άλλαξε.. αλλάζει .. καθ΄όλη τη διάρκεια…
Κι ως από μηχανής Θεός – η και όχι – έρχεται ο Μπέκετ ( κάπως απρόσμενα) και τοποθετείται:
”Επειδή … η ζωή είναι αλλαγή. Τα πράγματα που δεν αλλάζουν, πεθαίνουν.”
Σαν σκηνοθέτης ο Μπέκετ, δίνει οδηγίες μα και απαντήσεις στους ηθοποιούς – δυο φίλους – που ξέμειναν εβδομήντα χρόνια στη σκηνή να περιμένουν… και περιμένουν.. και περιμένουν..
Αλήθεια τι; Όταν δεν ξέρεις τι είναι αυτό που περιμένεις ακόμη και να έρθει δεν θα το καταλάβεις ότι ήρθε, δεν σου κάνει διαφορά. Όμως εκείνοι περιμένουν και περιμένουν … για πάνω από μια ώρα και κάτι επί σκηνής, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
Εμείς! Που αποτελέσαμε το “αξιότιμο” κοινό τους, προσπαθήσαμε να μπούμε στο μυαλό τους, αλλά τελικά παραμείναμε στο δικό μας, σκεπτόμενοι τις αναμονές μας, τα μάταια που ενδεχομένως έχουμε ζήσει, την αλλαγή που δεν ήρθε μόνη της.
Σημαντικό στοιχείο – που σίγουρα είναι έξω από το Μπέκετ – είναι η προσθήκη μιας γυναικείας παρουσίας, η οποία “ήλθε, είδε και απήλθε”. Το πέρασμα της ήταν σύντομο και σκοπός της ήταν να πληροφορηθεί την διεύθυνση του σπιτιού του Γκοντό.
Σε αντίθεση με τους ήρωες της ιστορίας η γυναίκα δεν περίμενε αλλά έψαχνε.. αναζητούσε. Η παρουσία της αποτελεί το πέρασμα από την αδράνεια στη δράση.
Σύμβολο της ζωής και του αέναου κυνηγιού για ζωή η ίδια, ξύπνησε επιθυμίες στους πρωταγωνιστές μα και τους έκανε να ανοίξουν την καρδιά τους και να μιλήσουν ουσιαστικά για γεγονότα της ζωής τους κατά το παρελθόν.
Εβδομήντα χρόνια μαζί και δεν ήξεραν ο ένας για τον άλλο πράγματα που λέγονται ίσως και σε μια πρώτη γνωριμία.
Τελικά πόσο αφήνουμε τους άλλους να μας γνωρίσουν; Οι πρωταγωνιστές έζησαν “σιωπές” και “θορυβώδεις” ομιλίες εβδομήντα χρόνια περιμένοντας τον Γκοντό και στην ουσία δεν είπαν και τόσα πολλά, μάλλον όχι τόσα ουσιαστικά.
Ο κος Φραγκιόγλου και ο κος Καμτσής είναι ένα υπέροχο δίδυμο επί σκηνής.
Στους ρόλους τους, ο ένας ενθουσιώδης και ο άλλος κυνικός. Συνέθεσαν το απόλυτο, μας έδωσαν να καταλάβουμε όσα δεν είπαν και να σκεφτούμε όσα έπραξαν. Μα το πιο σημαντικό.. μας οδήγησαν στην “κάθαρση”.
Τόλμησαν, ακόμη και τόσα χρόνια μετά, τόλμησαν να αντιληφθούν το “παράλογο της υπόθεσης” και να πάρουν αποφάσεις, να αποδράσουν από τη φυλακή που οι ίδιοι μπήκαν.
Ο Μπέκετ γεννά την αναμονή, ο Καζάν δίνει τέλος στην αναμονή και ο Καμτσής την βιώνει αποφασίζοντας να την σταματήσει κιόλας, για να μπορέσει ΝΑ ΖΗΣΕΙ!
Και “This is the end My only friend, the end”
Καταπληκτικές οι ερμηνείες των:Δημήτρη Φραγκιόγλου, Νίκου Καμτσή.
Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή.
Σημαντική η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε κάποια σημεία της παράστασης.
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/killing-godot-by-nicholas-kazan
* Συγγραφέας του βιβλίου: «Θα με αγαπούσες για πάντα …είχες πει!»
