Τον κίνδυνο αποσύνθεσης της αγοράς εργασίας, δραματικής μείωσης των μισθών, αύξησης της ανεργίας και φτωχοποίησης μεγάλου μέρους των εργαζομένων, διαβλέπουν συνδικαλιστικά στελέχη, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να λάβει άμεσα μέτρα για την προστασία της εργασίας, χωρίς “εκπτώσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων”, καθώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το δεύτερο κύμα της πανδημίας.
Ήδη, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα υπάρξει παράταση των υφιστάμενων μέτρων στήριξης, όπως τα προγράμματα «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ» ή η αναστολή σύμβασης.
Παράλληλα, ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, έχει προαναγγείλει νομοθετική ρύθμιση για την δημιουργία σύγχρονου πλαισίου τηλεργασίας, η οποία φαίνεται να αποτελεί μια από τις βασικότερες διεξόδους για την απρόσκοπτη λειτουργία πολλών επιχειρήσεων απέναντι στην υγειονομική πρόκληση του κορονοϊού.
Ωστόσο, τα συνδικάτα θεωρούν ότι τα μέτρα αυτά δεν επαρκούν, δεδομένου ότι η χώρα αφήνει πίσω την θερινή περίοδο στο πλαίσιο της οποίας ο τουρισμός και η παροχή υπηρεσιών λειτούργησαν σαν βαλβίδα εκτόνωσης των ασφυκτικών πιέσεων στην απασχόληση και το εισόδημα εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και των οικογενειών τους.
Σύμφωνα με τους συνδικαλιστές, οκτώ ζητήματα αποτελούν το “εργασιακό ναρκοπέδιο”, με την εργοδοτική πλευρά να εμφανίζει ως αιτία ή να χρησιμοποιεί ως άλλοθι την υγειονομική κρίση:
- Η αύξηση της ανεργίας.
- Η μείωση μισθών.
- Η περαιτέρω “ελαστικοποίηση” των εργασιακών σχέσεων
- Η μετακύλιση της ευθύνης και του κόστους ακόμη και των απαιτούμενων υγειονομικών τεστ από τους εργοδότες στους εργαζόμενους.
- Το “πάγωμα” και η συρρίκνωση των συλλογικών συμβάσεων
- Η κατάχρηση της τηλεργασίας
- Νομικά κενά που οδηγούν χιλιάδες εργαζόμενους (κυρίως στον τουρισμό και τον επισιτισμό) σε ¨γκρίζα ζώνη” μεταξύ εργασίας και ανεργίας, όπου δεν δικαιούνται στήριξης από το κράτος.
- Παράλληλα, το προσεχές χρονικό διάστημα το υπουργείο Εργασίας θα πρέπει να λάβει αποφάσεις σχετικά με το ύψος του κατώτατου μισθού, λαμβάνοντας -σύμφωνα με την νομοθεσία- υπόψη του τα οικονομικά δεδομένα, τα οποία όμως είναι εξαιρετικά δυσμενή λόγω της υγειονομικής κρίσης….
Ο κίνδυνος με…αριθμούς
– Σύμφωνα με τα στοιχεία του ηλεκτρονικού συστήματος “ΕΡΓΑΝΗ”, το επτάμηνο Ιανουαρίου – Ιουλίου, οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν κατά κατά 170.470, σε σχέση με τις 281.775 που είχαν δημιουργηθεί το αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα.
-Σε θέση εργασίας με… ημερομηνία λήξης βρίσκονται περίπου 330.000 εργαζόμενοι, των οποίων οι συμβάσεις εργασίας βρίσκονται σε αναστολή. Καθεστώς, το οποίο δεν μπορεί να διατηρηθεί εις το διηνεκές.
– Ακόμη και οι προσλήψεις που κατεγράφησαν τον Ιούλιο, αφορούσαν κατα το ήμισυ ευέλικτες μορφές απασχόλησης αντί για πλήρη εργασία.
- Στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν νέο άλμα της ανεργίας κατά 2,5 μονάδες το διάστημα Μαρτίου-Μαΐου,ενώ τους τελευταίους 11 μήνες χάθηκαν σχεδόν 200.000 θέσεις εργασίας.
- Την απώλεια έως και περίπου 200.000 θέσεων εργασίας προβλέπουν οι επιστημονικοί συνεργάτες της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) εξαιτίας των οικονομικών επιπτώσεων της υγειονομικής κρίσης.
- Η κρίση έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των εργαζομένων. Η Ελλάδα είναι πρώτη μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης σε ποσοστό ευάλωτης απασχόλησης (26,7%), με σημαντική διαφορά από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης (10,8%).
- Σημαντική είναι η απόκλιση ως προς την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων της Ελλάδας συγκριτικά με τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Τονίζεται ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην 63η θέση στην παγκόσμια κατάταξη όσον αφορά την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων.
- Το ποσοστό απασχόλησης στους κλάδους πολύ υψηλού κινδύνου ανέρχεται στην Ελλάδα στο 30,2%, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μετά την Κύπρο (33,5%), όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 22,1%. Επίσης, οι κλάδοι πολύ υψηλού κινδύνου στην Ελλάδα συνεισφέρουν το 20,1% των συνολικών αμοιβών των εργαζομένων και το 25,9% της προστιθέμενης αξίας, όταν τα ίδια ποσοστά στην ΕΕ είναι 16,3% και 17,4% αντίστοιχα. Η απόκλιση αυτή υποδεικνύει τις δυσανάλογες επιπτώσεις που ενδέχεται να επιφέρει η υγειονομική κρίση στο συνολικό εισόδημα των πολιτών της χώρας σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους των κρατών-μελών της ΕΕ.
