Το άγχος δεν είναι πάντα εχθρός. Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί σαν ένας φυσικός μηχανισμός κινητοποίησης, βοηθώντας μικρούς και μεγάλους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Όταν όμως γίνεται έντονο, διαρκεί πολύ ή επηρεάζει τη λειτουργικότητα του παιδιού και της οικογένειας, τότε μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας.
Όπως εξηγούν οι ειδικοί, το άγχος εμφανίζεται ήδη από τα πρώτα στάδια της ζωής. Στα βρέφη εκδηλώνεται μέσα από το άγχος αποχωρισμού και τον φόβο απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα, ενώ η ασφάλεια και η σταθερή παρουσία των γονιών παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ψυχική τους ανάπτυξη.
Στη νηπιακή ηλικία, τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με νέες εμπειρίες, όπως ο παιδικός σταθμός και η κοινωνικοποίηση. Τότε εμφανίζονται συχνά φόβοι για το σκοτάδι, εφιάλτες, κρίσεις θυμού, αλλά και σωματικά συμπτώματα, όπως πόνοι στην κοιλιά ή διαταραχές ύπνου.
Στην σχολική ηλικία, το άγχος συνδέεται κυρίως με τις απαιτήσεις του σχολείου και πολλές φορές με τον σχολικό εκφοβισμό. Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή χαμηλή αυτοπεποίθηση μπορεί να εμφανίσουν πτώση στις επιδόσεις, επιθετικότητα ή συμπτώματα, όπως πονοκεφάλους και γαστρεντερικά προβλήματα.
Στην εφηβεία, οι αλλαγές στο σώμα, οι κοινωνικές σχέσεις και η πίεση για το μέλλον αυξάνουν σημαντικά τα επίπεδα άγχους. Το άγχος σε αυτή την ηλικία μπορεί να εκδηλωθεί με νευρικότητα, απομόνωση, διατροφικές διαταραχές, ακόμη και χρήση ουσιών.
Οι ειδικοί τονίζουν πως οι γονείς πρέπει να παρατηρούν τις αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών τους και να δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφάλειας και επικοινωνίας. Σε περιπτώσεις όπου το άγχος γίνεται επίμονο ή επηρεάζει την καθημερινότητα, η συμβολή ειδικού ψυχικής υγείας θεωρείται καθοριστική.
