Η επικαιρότητα είναι κατεδαφιστική. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ γκρεμίζει ό,τι απομένει από την κυβερνητική κατασκευή. Η υπόθεση αυτή, όπως κάθε ζήτημα σχετικής έντασης στον πίνακα των εντυπώσεων, δεν έχει θεραπεία. Πέρα από τον κατακλυσμό των γεγονότων που σαν είδηση μερική χτίζει την μεγάλη επίμονη είδηση της κοινωνικής και κρατικής αποσυναρμολόγησης στη σύγχρονη Ελλάδα, οι περί τον ΟΠΕΚΕΠΕ πρακτικές, με κυβερνητική σφραγίδα, απογυμνώνουν την προπαγανδιστική αυτοαναφορά ενός αυτάρεσκου σχήματος διακυβέρνησης. Η Κυβερνητική «ιστορία» έφτασε στο όριό της.
Του Λευτέρη Κουσούλη
Έτσι είναι αναπόφευκτο λογικά το ερώτημα και συνακόλουθο το δίλημμα. Σύντομα εκλογές; Αν κανείς λάβει υπόψη του τις αναγκαίες προθεσμίες που απαιτούνται για την διεκπεραίωση στην Βουλή πιθανών διαδικασιών που θα κινήσει η Αντιπολίτευση, ο χρόνος για τον Πρωθυπουργό θα βαρύνει μέρα με την μέρα και το δίλημμα της απόφασης για επιτάχυνση των εκλογών θα γίνεται βασανιστικό. Εκεί που καμιά φορά πιστεύεις ότι σχεδόν όλα σου ανήκουν, έρχεται η νομοτελειακή ανεξαρτησία του πολιτικού χρόνου. Και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει καθολικός έλεγχος, δεν νοείται κυριαρχία πέραν της στιγμιαίας και αυτής συχνά, όπως στην κυβερνητική περίπτωση, αριθμητική και όχι πολιτική.
Είναι – νομίζω – χρήσιμη μια αναδρομή. Το καλοκαίρι του 2019 το κόμμα στην Κυβέρνηση κερδίζει με άνεση τις εκλογές. Είναι ο καρπός της ανάγκης να απομακρυνθεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία. Η ειδική συνθήκη που οδηγεί σε εκείνη την εκλογική νίκη, το αντι-ΣΥΡΙΖΑ υπόστρωμα, θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και αντί σημείου συνειδητοποίησης θα γίνει υλικό προπαγανδιστικής χρήσης και τυφλής αντιπολιτικής σύγκρουσης. Συχνά ο αντίπαλος γίνεται η εκλογική σου ελπίδα. Η αδιαφορία για την ουσία της περιόδου που προηγήθηκε και η επιλογή της τυφλής προπαγανδιστικής χρήσης της φάνηκε από την άρνηση του Πρωθυπουργού να γίνει συζήτηση στην Βουλή για το 1ο εξάμηνο του 2015. Ήταν φανερό ότι αυτό που προηγήθηκε δεν ενδιαφέρει ως υλικό πολιτικής παιδαγωγικής, αλλά ως σταθερό σημείο εύκολης και άκοπης αντίθεσης.
Η επιλογή λειτούργησε και μάλιστα με αξιοθαύμαστη αποτελεσματικότητα. Νίκη στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2023. Εκεί που αρχίζει η εκλογική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, αρχίζει ταυτόχρονα, σχεδόν μηχανικά, η εκλογική εξάντληση της κυβερνητικής παράταξης. Οι Ευρωεκλογές καταγράφουν την δραματική πτώση με την συγκλονιστική αποχή να μιλάει με τον δικό της τρόπο για την εξάντληση της αριθμητικού τύπου επιρροής στο εκλογικό σώμα. Όλα ήταν ήδη διαφορετικά. Ο κύκλος είχε κλείσει τον Ιούνιο του 2024. Η αυτοδυναμία είχε χαθεί.
Ένα κόμμα εξουσίας, με αστικό περίβλημα και φεουδαρχικό πυρήνα, δεν αναλώνεται σε πολιτικές αναζητήσεις και οι πολιτικοί προβληματισμοί του φθάνουν στις μεθοδεύσεις χρήσης της κυβερνητικής δυνατότητας και της κάλυψης των αναγκών «ειδικών συμφερόντων» της κάλπης. ‘Ετσι κύλησε ο χρόνος. Η πολιτική αδυναμία της Αντιπολίτευσης συντέλεσε στην πλάνη της ανεμπόδιστης και πέραν ελέγχου – ακόμη και πέραν του Νόμου- εξουσίας.
Και στις οθόνες εισβάλλει ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν μένει όμως στις οθόνες. Αναμοχλεύει παραστάσεις και αναδεύει ατομικές εμπειρίες. Και οι μνήμες είναι γεμάτες τραύματα. Που ξαναδιαβάζονται από την αρχή, όπως θα γίνει με το βιβλίο της εξαετούς διακυβέρνησης, που τυπικά έχει μπροστά της σχεδόν δύο χρόνια. Το δίλημμα είναι βασανιστικό. Δεν θα αντέξει ως τότε. Περπατάμε ήδη προς τις εκλογές.
