Στις 17 Ιουνίου έλαβε χώρα μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση στο Oxford Union, μία από τις παλαιότερες και πιο διάσημες φοιτητικές λέσχες συζητήσεων (debating societies) στον κόσμο. Το Oxford Union Δεν αποτελεί μέρος της διοίκησης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, αλλά είναι ανεξάρτητος οργανισμός που ιδρύθηκε το 1823 από φοιτητές. Η εκδήλωση, η οποία εντάσσεται στη γενικότερη θεματική του οργανισμού, είχε ως θέμα του το εξής: Η Βουλή πιστεύει ότι η Δύση έχει δίκιο να αντιμετωπίζει το Ισλάμ με καχυποψία (This House Believes the West Is Right to Be Suspicious of Islam). Στην πλευρά κατά της πρότασης συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο μουσουλμάνος σχολιαστής Abdullah al Andalusi, η podcaster Michael Doward και μια φοιτήτρια, η Aisha Khan Aziz, ενώ υπέρ συμμετείχαν οι Tommy Robinson, Laurence Fox και Jonathan Sacerdoti.
Γράφει ο Δρ Δημήτριος Γκίκας, Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Aisha Khan Aziz διατύπωσε έμμεση απειλή εναντίον του Tommy Robinson, υποστηρικτή της αντίπαλης πλευράς, λέγοντάς του ότι ήταν τυχερός που υπήρχε ισχυρή αστυνομική προστασία κατά την προσέλευσή του στον χώρο της συζήτησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το εξαγριωμένο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από τον χώρο, θα του είχε επιτεθεί.
Η οργάνωση των δημόσιων αντιπαραθέσεων (debates) του Oxford Union αποτελεί έναν σημαντικό φοιτητικό θεσμό που εδράζεται στη λογική της δημοκρατικής αντιπαράθεσης και της αντιλογίας, κατά την οποία κάθε ομιλητής παραθέτει ελεύθερα τα επιχειρήματά του. Η λογική αυτού του θεσμού έχει να κάνει με την προώθηση της δημοκρατικής κουλτούρας και του διαλόγου και την αποφυγή ακριβώς της καταφυγής στη βία ή της παρακίνησής της σε αυτή.
Δυστυχώς για το Ισλάμ, η βία αποτελεί θεμελιώδες «μονοπάτι» της θρησκευτικο-πολιτικής του κουλτούρας. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν εξέπληξε αυτούς που γνωρίζουν η έμμεση απειλή της μουσουλμάνας φοιτήτριας. Για το Ισλάμ, η αντιπαράθεση σε μορφή δημοκρατικού διαλόγου δεν έχει ουσία, ούτε νόημα. Ό, τι επιβάλλεται από τον Ισλαμικό Νόμο δεν τίθεται υπό συζήτηση – όχι μόνο σε θρησκευτικό επίπεδο (αυτό ισχύει και σε άλλες θρησκείες), αλλά σε πολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο καθημερινών δραστηριοτήτων. Από το πώς θα ντύνεσαι και πώς θα συμπεριφέρεσαι μέχρι το ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος της γυναίκας, το Ισλάμ επιβάλλει τα πάντα. Δεν συζητά τίποτε. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει περίπτωση να «προσαρμοστεί» στον Δυτικό τρόπο ζωής.
Η Δύση στρουθοκαμηλίζει απέναντι στο Ισλάμ. Αυτό, βεβαίως είναι μια διαπίστωση που, πρωτίστως, αφορά την ηγεσία της. Όμως, οι συνέπειες αυτής της πολιτικής, σε συνδυασμό με την άναρχη μετανάστευση, αλλοιώνουν σε μεγάλο βαθμό το Δυτικό αξιακό σύστημα και τις αντίστοιχες κοινωνίες, οι οποίες, ήδη εδώ και χρόνια, διαβιούν σε καθεστώς τρομοκρατίας, ανασφάλειας και κοινωνικής διάλυσης απέναντι σε μια κουλτούρα που θεωρεί τη βία ως αυταξία και «οδό» για την οριστική της επιβολή.
