Αν στην Αθήνα αυτή τη στιγμή παίζονται περίπου τετρακόσιες παραστάσεις, αναμφίβολα «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» κατέχει την πρωτιά.
Γράφει η Νίκη Κούκου*
Ο Πέτρος Ζούλιας έρχεται με φόρα όχι μόνο να δώσει μια νέα σκηνοθετική προσέγγιση στο ιστορικό πρωτότυπο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, αλλά και να μπορέσει να προσαρτήσει σε αυτό τη σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία –αν μη τι άλλο– μπορεί εύκολα να παρομοιαστεί με σκηνές ενός τσίρκου, και δη του μεγάλου, ιστορικού, πολιτικού, αγωνιστικού και «υπενθυμιστικού» μας τσίρκου.
Ο Ελληνικός Κόσμος – ΘΕΑΤΡΟΝ φιλοξενεί πάντα παραγωγές που αποτελούν υπερθέαμα για τους θεατές. Η χωρητικότητά του, η τεράστια σκηνή και οι δυνατότητες που προσφέρει δημιουργούν το ιδανικό πλαίσιο. Φαντασμαγορικά σκηνικά, ζωντανή ορχήστρα δεξιά και αριστερά, τροχήλατα σκηνικά… μέχρι και γιγάντιος μπερντές για τον Καραγκιόζη υπήρχε.
Μια τέτοια υπερπολυτελής σκηνή, σε συνδυασμό με τα κοστούμια, τα χορευτικά, τη μουσική και τους υπερταλαντούχους ηθοποιούς, δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει σε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι από την έναρξη (5/12) έως σήμερα η παράσταση έχει βγει πολλές φορές sold out και συνεχίζει να συζητιέται στους κύκλους των θεατρόφιλων ως το event της χρονιάς και όπως διαπιστώσαμε κι εμείς, καθόλου άδικα.
Μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν την πρωτότυπη παράσταση του 1973 δεν ήρθαν για να συγκρίνουν, αλλά για να εκφράσουν ακόμη πιο έντονα συναισθήματα και να καταθέσουν την ολοκλήρωση που βίωσαν ξανά.
Όσοι το είδαμε για πρώτη φορά, καταθέτουμε όσα γεννήθηκαν μέσα μας παρακολουθώντας αυτό το αριστούργημα. Χωρίς καμία διάθεση να αγγίξω την ιστορία, να την κρίνω ή να θυμώσω, αναφέρω απλώς πως ο Έλληνας θεατής μπορεί να αντιληφθεί το διαγενεακό τραύμα, να το αναβιώσει και να εντοπίσει τη ρίζα της ύπαρξής του.
Μια αναδρομή σε πολέμους, αγώνες, συμβιβασμούς και ελπίδες.
Από την αρχή μέχρι το τέλος… ένας δρόμος «θυσίας». Ξεκινάμε με τη μυθολογική αναφορά του Κρόνου που τρώει τα παιδιά του, μια εύστοχη παρομοίωση με την Ελλάδα που διαχρονικά «τρώει» τα παιδιά της.
Μια Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά.
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» αποτελεί αφύπνιση. Η σάτιρα πάντα έσωζε τα πράγματα πάντα αναδείκνυε τα προβλήματα. Και όταν το πρόβλημα προβάλλεται, ίσως υπάρχει ελπίδα να λυθεί.
Και όπως μας λέει ο «Ορέστης», όσο προχωράμε στη σύγχρονη ιστορία, η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο παρανοϊκή και δυστυχώς αυτή την παράνοια τη ζούμε.
Θερμά συγχαρητήρια στους πρωταγωνιστές, Ελεονώρα Ζουγανέλη και Δημήτρη Γκοτσόπουλο, για τις άριστες υποκριτικές τους ικανότητες και τις ερμηνείες τους στο τραγούδι. Αξίζει να αναφερθεί και ο Κώστας Τριανταφυλλίδης, που απογείωσε αρκετές σκηνές με την παρουσία του.
Συγχαρητήρια σε όλο το καστ, σε όσους βρίσκονται επί σκηνής και σε όσους δουλεύουν πίσω από τα φώτα.
Ευχαριστούμε για όσα νιώσαμε.
Πρωταγωνιστούν
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος
και συμμετέχει ο Γιάννης Ζουγανέλης
Παίζουν
Κώστας Καζάκας
Άννα Μονογιού
Δημήτρης Καπετανάκος
Τραγούδι
Κώστας Τριανταφυλλίδης και όλος ο θίασος
Εμφανίζονται (με αλφαβητική σειρά)
Δημήτρης Γαλάνης
Μανώλης Γεραπετρίτης
Ευθύμης Γεωργόπουλος
Μιχάλης Καζάκας
Παναγιώτης Καρμάτης
Άννα Μαρία Κατσουλάκη
Βασίλης Λέμπερος
Μάρκος Ξύδης
Βασίλης Παπαδημητρίου
Τάνια Ρόκκα
Μαριάννα Τουντασάκη
Γιώργος Τσούρμας
Γιώργος Τσουρουνάκης
Ιάσονας Χρόνης
Παντελής Ψακίδης
Και μία 8μελής Ορχήστρα επί Σκηνής
Πνευστά: Βαχάν Γκαλστιάν
Πλήκτρα: Αλέξανδρος Δημόπουλος
Ακορντεόν: Δημήτρης Κούστας
Βιολί: Νίκος Μήλας
Τύμπανα: Γιώργος Πουλιάσης
Μπουζούκι: Δημήτρης Σαββαΐδης
Κιθάρα: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης
Μπάσο: Χάρης Χαραλάμπους
* Συγγραφέας του βιβλίου: «Θα με αγαπούσες για πάντα …είχες πει!»
