Ένα ψυχολογικό θρίλερ διάρκειας εβδομήντα λεπτών εκτυλίσσεται κάθε Τετάρτη στη σκηνή του Θέατρο Αργώ. Το «TOXIC» πραγματεύεται τη δυσλειτουργική δυναμική μιας συντροφικής σχέσης που ξεκινά και καταλήγει μέσα σε ένα αποστειρωμένο σκηνικό.
Γράφει η Νίκη Κούκου*
Από θύμα μπορείς να γίνεις θύτης και τούμπαλιν; Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια αρρωστημένη συνθήκη; Ποιος βολεύεται μέσα σε αυτήν και τι τελικά εξυπηρετεί; Και κυρίως, πώς σπάει ο κύκλος της ψυχολογικής και σωματικής βίας;
Ανασφάλειες, αισθήματα κατωτερότητας και μειονεξίας μπορούν να θρέψουν έναν τοξικό σύντροφο και να τον οδηγήσουν στον δρόμο του ναρκισσισμού. Γιατί όμως το θύμα παραμένει; Γιατί εμμένει, συγχωρεί και συχνά φορτώνεται ενοχές που δεν του ανήκουν;
Η απομόνωση εντείνει το αίσθημα της μοναξιάς, ενώ η αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας, σε συνδυασμό με την αμφιβολία και τον φόβο, δημιουργεί το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ψυχοπαθολογικών συμπεριφορών.
Κάπως έτσι, το «θέατρο του παραλόγου» της καθημερινότητας μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε στάση ζωής ή ακόμη και σε πεπρωμένο.
Οι δύο πρωταγωνιστές, άψογοι στους ρόλους τους, μέσα στο αποστειρωμένο σκηνικό εναλλάσσονται πότε ως θύτες και πότε ως θύματα. Μέσα από το θεατρικό εύρημα «ενσαρκώνω τον ρόλο και γίνομαι ο ρόλος», οδηγούν το κοινό βαθύτερα στην αναζήτηση των πραγματικών κινήτρων των χαρακτήρων.
Η χρήση βιντεοπροβολέα συμβάλλει στην αποσαφήνιση της ιστορίας, καθώς η εναλλαγή παρόντος και παρελθόντος φωτίζει τις συμπεριφορές των ηρώων. Τα ηχητικά στοιχεία εντείνουν το αίσθημα αγωνίας, δημιουργώντας μια σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα.
Το λευκό κυριαρχεί στο σκηνικό περιβάλλον του δωματίου, ενώ το μαύρο πάτωμα λειτουργεί ως έντονη αντίθεση. Ένας συμβολισμός που παραπέμπει στο απόλυτο και στο αμετάκλητο της ανθρώπινης σύγκρουσης.
Είναι τελικά η αγάπη ψέμα;
Μπορεί μια δεύτερη ευκαιρία να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο;
Και πόσο εύκολο είναι, άραγε, να αλλάξει ένα μοτίβο συμπεριφοράς που έχει παγιωθεί για χρόνια;
Η παραδοχή από μόνη της δεν αποτελεί λύση. Λύση μπορεί να είναι η προσπάθεια, η θεραπεία, η απομάκρυνση ή η παραμονή με σεβασμό, όρια και αξιοπρέπεια. Πρώτα απέναντι στον εαυτό μας και έπειτα απέναντι στους άλλους.
Γιατί, αν ένα μανταρίνι σαπίσει, απλώς το πετάς. Δεν το τρως.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Πρωταγωνιστούν ο Κώστας Φραγκολιάς και η Νατάσα Παπαδάκη
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Βοηθοί σκηνοθέτη/παραγωγής: Άντα Κουγιά/Μαρία Μπακάρα
Σκηνικά: Βασίλης Δαρόγλου
Ενδυματολόγος: Έλενα Στρατηγοπούλου
Σχεδιασμός φώτων: The Chameleon
Κινησιολόγος: Ιάσονας Μανδηλάς
Επιμέλεια Μουσικής: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Επικοινωνία: Καλλ. Εταιρεία Cald / Le Canard qui Parle
Επιμέλεια Μακιγιάζ: Μαργαρίτα Μονέδα
Φωτογραφίες/Βίντεο/Social Media: Blacklist Productions
Παραγωγή: Chameleon Productions
Οργάνωση παραγωγής: Μαντάμ Σαρδάμ
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/toxic
ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ
Ελευσίνιων 13-15, Αθήνα 104 37 (Στάση metro Μεταξουργείο)
Τηλέφωνο: 210 52 01 684
* Συγγραφέας του βιβλίου: «Θα με αγαπούσες για πάντα …είχες πει!»
