Οι συγκλονιστικές δηλώσεις του Γιοβάνοβιτς θα έπρεπε κανονικά να σκεπάσουν και τους πανηγυρισμούς των ΑΕΚτζήδων αλλά και την απογοήτευση των Παναθηναϊκών.
Τα λόγια του έσκισαν τη χάρτινη βιτρίνα που διαχρονικά κρύβει πίσω της τις ασχήμιες του ποδοσφαίρου μας και παρουσίασε με τον πιο δραματικό τρόπο την πραγματικότητα για την οποία όλοι θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Όλοι. Από τους προέδρους, τους παράγοντες και τις διάφορες “υπερκείμενες αρχές”, μέχρι μεγάλη μερίδα οπαδών και δημοσιογράφων. “Με απασχολεί, που έγινα σαν αυτούς. Αυτό με πεθαίνει”, ήταν η φράση που χρειάζεται να σημαδεύει από εδώ και πέρα σαν πυρωμένο σίδερο τα μυαλά μας.
Προσπαθούσα όλη μέρα χθες να έρθει στη θέση του προπονητή του Παναθηναϊκού. Να μπω στο νου του και να καταλάβω τα συναισθήματά του την ώρα που έπρεπε να ανακοινώσει στους άρρωστους ποδοσφαιριστές την ανάγκη να παίξουν Δευτέρα αντί για Κυριακή, επειδή έτσι είχαν αποφασίσει κάποιοι “από πάνω”, χωρίς να νιώθουν την παραμικρή ανθρωπιά και, κυρίως, χωρίς να αισθάνονται την υποχρέωση να συμπαρασταθούν σε κάποιους που προσπάθησαν να βγάλουν το πρόγραμμα της κυριακάτικης προπόνησης εξαντλημένοι. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο τελευταίος που θα έπρεπε να ντρέπεται είναι αυτός. Αντίθετα, έπεσε θύμα, όπως και οι παίκτες του, όλης τούτης της αρρωστημένης κατάστασης που βιώνουμε για δεκαετίες, χωρίς κανείς να βρίσκεται να ξεκινήσει μία, υποτυπώδη, έστω, προσπάθεια εξυγίανσης.
ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
