Στην Κάτω Τούμπα, υπήρχε ένα κτίριο που το μάθαμε ως ΠΙΕΠ. Δηλαδή μία μονοώροφη οικοδομή στην οδό Σινιόσογλου 22, δίπλα στη διασταύρωση Μ. Μπότσαρη και Σινιόσογλου, πάνω από την Παπαναστασίου. Ήταν κάτι σαν Φοιτητικό Κέντρο που είχε φτιάξει η Επιτροπή του Ελληνικού Κέντρου Εξυπηρετήσεως Πανεπιστημίων, με τη βοήθεια του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Ν. Μουταλάσκη και δωρεών από το εξωτερικό.
Εκεί, πήγαιναν υποτίθεται οι φοιτητές για να διαβάσουν στο αναγνωστήριο που είχε, να πιουν ένα καφέ και να συζητήσουν. Το 1973 – 74 μαθητές όντες της γειτονιάς πηγαίναμε κι εμείς, όχι για να διαβάσουμε, αλλά για να βλέπουμε τι κάνουν οι μεγαλύτεροι και να χαζεύουμε τις φοιτήτριες που φορούσαν ινδικές φούστες με καθρεφτάκια κ.λπ. Ήμασταν απλά, καθαρόαιμα τσογλάνια της Τούμπας την εποχή όταν χόρευαν οι ορμόνες και κάναμε πρωταθλητισμό στην χειροπρακτική αυτάρκεια. Κάποιοι από αυτούς, όταν είχαν όρεξη μας έβαζαν να διαβάζουμε τα μαθήματά μας και βοηθούσαν, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, όμως, αν κρίνω από τους ελέγχους προόδου που βρήκα πρόσφατα σε ένα κιβώτιο με παλιά χαρτιά.
Εκεί ακούσαμε για πρώτη φορά διάφορα ονόματα από ξένα συγκροτήματα. Η λέξη χούντα προφέρονταν ψιθυριστά στο διάδρομο. Παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον τους έρωτες των “μεγάλων” και βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε κι εμείς.
Όταν ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες στο Πολυτεχνείο της πόλης, το ΠΙΕΠ άδειασε κι εμείς δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι τρέχει. Είχαμε πάθει, ωστόσο, έξαψη και μόνο με την ιδέα ότι κάπου γίνεται φασαρία και χαμός και εμείς δεν ήμασταν εκεί. Τόσο καταλαβαίναμε.
Κινήσαμε ένα απόγευμα, νομίζω πως ήταν η δεύτερη μέρα να πάμε. Μικρή η γειτονιά, μαθεύονταν όλα αμέσως. Το έμαθε η μάνα μου, έτρεξε στο κουρείο του πατέρα μου πάνω από τον Άγιο Θεράποντα και του πρόλαβε το μαντάτο.
Παρά το άσθμα του, έτρεξε και μας πρόλαβε κάπου στην Παπάφη, λίγο μετά τον ναό του Αγίου Φανουρίου. Φώναξε το όνομά μου, γύρισα και πάγωσα. Ερχόταν ορμητικά, σχεδόν τρέχοντας και μόλις έφτασε μου έριξε μια σφαλιάρα λέγοντας: γρήγορα στο σπίτι, γιατί θα σου κόψω τα πόδια. Ήταν η πιο διδακτική, απ’ όλες τις σφαλιάρες της ζωής μου.
Θεέ μου, τι τσογλάνια που ήμασταν, πόσες λαχτάρες δώσαμε σ’ αυτούς που μας αγαπούσαν!
Έτσι τελείωσε για μένα η εφηβική εξέγερση. Το βράδυ, όπως πάντα, ακούγαμε ξένους ραδιοσταθμούς για να μάθουμε τα νέα. Την επομένη, ήρθαν τα μαντάτα του μακελειού. Συνεπώς, για μένα, η μέρα δεν είχε τίποτα το ηρωικό.
Την επόμενη χρονιά, όταν πια είχε αρχίσει να φιλοτεχνείται ο μύθος, στο θρυλικό Λύκειο Αρρένων Τούμπας, οργανώσαμε γιορτή και διαδήλωση και πήγαμε με τα πόδια μέχρι την πλ. Αριστοτέλους φωνάζοντας συνθήματα. Ήταν ήδη μια άλλη εποχή.
“Θυμάμαι, σημαίνει να βαδίζεις μόνος προς τα πίσω μέσα από την κοίτη ενός ξεραμένου ποταμού!”
Οσίπ Μαντελστάμ “Ο αχός του χρόνου”
Πηγή:
