Ο μεγάλος Γιάννης Φέρτης δεν έκρυψε ποτέ την αδυναμία του για τον Παναθηναϊκό. Σε μια συνέντευξή του είχε πει:
«Είχα µανία µε το γήπεδο, µε τον Παναθηναϊκό. Παλιά που τα µατς δίνονταν στις 3 το µεσηµέρι, έφευγα απ’ το σπίτι το πρωί και µετά τραβούσα και δυο παραστάσεις. Χωρίς την παραµικρή έκπτωση στη σκηνή. Φρόντιζα όμως να μην βγαίνω Σάββατο βράδυ για να έχω δυνάμεις. Αγαπημένος ποδοσφαιριστής ήταν ο Δομάζος που ήταν και παιδί της γειτονιάς μου. Ο μικρότερος αδερφός μου έπαιζε πιτσιρικάς σε μια αλάνα που υπήρχε εκεί που τώρα είναι το θέατρο του Λυκαβηττού και θυμάμαι ότι μου έλεγε για κάποιον που έπαιζε μαζί τους «θα γίνει σπουδαίος παίκτης, δεν μπορείς να φανταστείς».
Ήταν ο Δομάζος. Αγαπούσα τη μάνα μου, τους φίλους μου, τις συντρόφους μου, το θέατρο, τα λουλούδια… Και τον Παναθηναϊκό, με πάθος. Έχω κλάψει μέσα στο γήπεδο δύο φορές… Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, τέρμα Ιπποκράτους πάνω από την Ασκληπιού, στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Λόγω γειτονιάς ήμουν πάντα Παναθηναϊκός. Ήταν κι άλλες εποχές, θυμάμαι ότι εκεί γύρω στα 13, μαζί με άλλα αγόρια της περιοχής, πήγαινα έξω από το γήπεδο κι έλεγα «Κύριε, θα με πάρετε μαζί σας;» γιατί αν περνούσες σαν παιδί κάποιου δεν πλήρωνες».
