Δεν κυνηγά απλά τη δεύτερη θέση και το Final Four, το «τριφύλλι» ξαναφτιάχνει τον μύθο του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και το πετυχαίνει με ζηλευτό τρόπο.
Ένα αποτέλεσμα όσο εντυπωσιακό κι αν είναι, θα ξεχαστεί. Μια σεζόν αν δεν έχει στο τέλος της κατάκτηση ευρωπαϊκού τίτλου, επίσης δεν θα τη θυμάται κανείς για χρόνια. Αυτή είναι η «κατάρα» μιας ομάδας με το μέγεθος του Παναθηναϊκού στο ευρωπαϊκό στερέωμα.
Είναι η κληρονομιά που κουβαλά η φανέλα, οι απαιτήσεις απ’ τον κόσμο οι οποίες πάντα βρίσκονται στον ουρανό. Όταν από εκεί έχουν κατέβει έξι αστέρια από τον Παναθηναϊκό, καθόλου παράλογη η προσμονή. Όμως η αλήθεια είναι πως τα προηγούμενα χρόνια οι «πράσινοι» βίωσαν καταστάσεις που δεν συμβάδιζαν με την ταυτότητά τους. Έμοιαζε με… πλαστογραφία χωρίς να είναι. Γιατί τα πάντα στη ζωή έχουν τα πάνω και τα κάτω. Ειδικά όταν τα πάνω αυτού του μπασκετικού τμήματος του «τριφυλλιού», κράτησαν δεκαετίες ολόκληρες.
Η προσπάθεια που άρχισε το περασμένο καλοκαίρι για να επανέλθει ο Παναθηναϊκός σε αυτές τις κορυφές, δεδομένα θα χρειαζόταν χρόνο και υπομονή. Γιατί πρωτίστως έπρεπε να θυμηθεί ξανά το ευρωπαϊκό μπάσκετ με ποιον έχει να κάνει. Να χτυπήσει την πλάτη του αθλήματος και να πει το «τριφύλλι»: «Εγώ είμαι, γύρισα». Πώς θα το έκανε αυτό; «Χτίζοντας» τα πάντα απ’ την αρχή.
Μόνο με ανοιχτό το στόμα μπορεί να μας αφήσει όλους, το legacy που δημιουργεί ήδη ο… Παναθηναϊκός 2.0. Αυτή η ομάδα που δεν είναι εκείνη η οποία μεγαλούργησε πανευρωπαϊκά, αλλά το dna δεν αλλάζει, ούτε το αίμα γίνεται νερό. Οπότε κάθε δυσκολία αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται ευκολία. Σαν το ποδήλατο, όσο κι αν το παρατήσεις αν το έχεις μάθει, θα το θυμηθείς μόλις βάλεις το πόδι σου στο πετάλι.
Μεταγραφικά υπήρχε δυσπιστία. Κανείς δεν ήξερε ή δεν εμπιστευόταν αν θέλετε, να πάρει την απόφαση να πάει στον Παναθηναϊκό αφήνοντας κάτι που του έμοιαζε πιο σίγουρο. Παρότι τα λεφτά υπήρχαν. Το πάνω ράφι έμοιαζε για καιρό δύσπιστο και υπήρξαν αναποδιές.
Το πέρασμα των μηνών, έφερε τον Σλούκα, έφερε τον Λεσόρ, ο κόπος έφερε παίκτες που κάνουν τη διαφορά και κυρίως γίνονται κράχτες παντού. Αφού πήγαν αυτοί, αφού πηγαίνουν καλά, γιατί να μην έρθουν κι οι υπόλοιποι; Ο Ναν ήταν αυτός που έλεγε «όχι» αντί για «hello» στα τηλεφωνήματα που δεχόταν για Ευρώπη. Ο φιναλίστ της περσινής Euroleague, Ολυμπιακός, το έμαθε καλά το περασμένο καλοκαίρι. Όταν πλέον δεν έβρισκε κάτι άλλο και με πολλά χρήματα ασφαλώς, δέχτηκε να υπογράψει στον Παναθηναϊκό.
Στο μυαλό του είχε μόνο την επιστροφή στο ΝΒΑ μετά από κάποιους μήνες. Πλέον, έφερε την οικογένεια του στην Ελλάδα, λατρεύει αυτό που ζει, το συζητά να παραμείνει. Το σκέφτεται σοβαρά όπως αποκάλυψε το SDNA. Ο διακόπτης που… γύρισε ο Παναθηναϊκός φαίνεται ακριβώς εκεί. Αν ο Ναν που έμοιαζε να ήρθε με εισιτήρια που είχαν κι επιστροφή, σκέφτεται σοβαρά να μείνει εδώ, τότε άλλοι παίκτες κορυφαίου επιπέδου γιατί να μην το κάνουν;
Αυτοί που το περασμένο καλοκαίρι ήταν δύσπιστοι, τώρα ίσως και να ζηλεύουν αυτό που βλέπουν. Τη χαρά του μπάσκετ στο ΟΑΚΑ, τα αποτελέσματα, την λατρεία του κόσμου, την ατμόσφαιρα, τα παχυλά συμβόλαια φυσικά και τη σταθερότητα μιας ομάδας με βάρος φανέλας που τρομάζει τους αντιπάλους. Τα δημοσιεύματα για τη Ρεάλ Μαδρίτης που… φοβάται για τους παίκτες της, μιλούν από μόνα τους.
Παράλληλα, «χτίζεται» ξανά και αγωνιστικό legacy. Ο Παναθηναϊκός ακόμη και τις εποχές του Πασκουάλ ή του Πιτίνο, «έφτυνε» αίμα για να νικήσει εκτός έδρας. Είχε «χτίσει» το κακό σερί στην Ισπανία. Αυτά τελείωσαν φέτος. Στη Βαλένθια «έσπασε» η κατάρα της Ισπανίας. Στη Ρεάλ ήρθε νίκη μετά από 11 χρόνια στη Μαδρίτη. Αποτελέσματα που θα μνημονεύονται όπως στο Μονακό ή στην Μπολόνια. 8-8 το ρεκόρ εκτός έδρας, καλύτερο έχει μόνο η Ρεάλ και η Μονακό. Απομένει μόνο το παιχνίδι στο Μόναχο.
Συνοδευόμενα όλα αυτά με παρουσία κόσμου συγκλονιστική για τα μπασκετικά δεδομένα. Έρχεται και το… κερασάκι στην τούρτα με την «κατάληψη» της έδρας της Μπάγερν. Άνθρωποι που θα θυμούνται αυτές τις μυθικές βραδιές, γιατί ήταν εκεί. Στο ΟΑΚΑ ο ορισμός του μπασκετικού experience, καταστάσεις που φίλαθλος στην Ελλάδα και συνολικά στην Euroleague δεν έχει βιώσει. Χωρίς ακόμη να έχει φτάσει το πλάνο στην τελική του μορφή.
Συν φυσικά τις νίκες. Το σουτ του Γκριγκόνις στο Μονακό, αυτό του Ναν στην Μπολόνια, «χτίζουν» χαρακτήρα και προσφέρουν αναμνήσεις στον κόσμο. Ανεξάρτητα απ’ την κατάληξη της σεζόν. Για όσους το ξεχνούν, το τρίποντο νίκης του Διαμαντίδη στη Μάλαγα, δεν ήρθε σε σεζόν ευρωπαϊκού τίτλου. Ούτε το τρίποντο του ίδιου παίκτη απέναντι στον Τζαουάι στη Βαρκελώνη ακολουθήθηκε από πρόκριση στο Final Four. Είναι όμως βραδιές που μνημονεύονται.
Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός χτίζει το legacy 2.0. Αυτό που έτσι κι αλλιώς κουβαλά στο έμβλημά του, στο γήπεδό του, στο όνομά του, παντού. Ήθελε όμως ένα… ξεσκόνισμα, ένα γυάλισμα για να θυμηθούν οι πάντες ποιον έχουν απέναντι. Κάπως έτσι οι δύσπιστοι γίνονται θαυμαστές και τα «δες μήπως έχουμε τίποτα καλύτερο» στους ατζέντηδες, μετατρέπονται σε «δεν μπορούμε να πάμε στον Παναθηναϊκό»;
