Αν και πάρα πολλοί άνθρωποι έζησαν χωρίς να το σκέφτονται, σαν να ήταν αθάνατοι επάνω σε τούτη την γη, ωστόσο όλοι τους ήπιαν το πικρό ποτήρι του θανάτου.
Αυτή την πραγματικότητα απεικονίζει και ο λαός στην περίφημη μονομαχία του Διγενή Ακρίτα με τον Χάρο, τον οποίο ο ανίκητος ήρωας δεν κατάφερε να νικήσει, όπως και σε πολλές ακόμη παραδόσεις.
Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι:
Γιατί φοβόμαστε τον θάνατο;
Την απάντηση σε αυτή την ερώτηση μάς δίνει ο μεγάλος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, που η Εκκλησία μας τίμησε χθες, Δ΄ Κυριακή των Νηστειών.
Σύμφωνα με αυτόν, υπάρχουν δύο είδη φόβου του θανάτου.
Ο ένας είναι ο φυσικός φόβος του θανάτου, που προέρχεται από την παρακοή του Αδάμ.
Ο Αδάμ είχε πλαστεί αθάνατος. Ο θάνατος εισήλθε στην ζωή του μετά την πτώση και για αυτό ο θάνατος δεν ήταν κάτι φυσιολογικό για τον άνθρωπο.
Έτσι είναι φυσικό να τού προκαλεί φόβο.
Ο άλλος φόβος του θανάτου είναι ο παράλογος.
Αυτός, όπως επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης, οφείλεται στο γεγονός ότι μας βαραίνουν αμαρτίες για τις οποίες δεν έχουμε ακόμη μετανοήσει.
Εάν λοιπόν θέλουμε να μην φοβόμαστε τον θάνατο, η λύση είναι εύκολη:
θα πρέπει να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες που κάναμε και να τις εξομολογηθούμε ειλικρινά στον πνευματικό, με την απόφαση να μην τις κάνουμε ποτέ ξανά.
Η περίοδος αυτή που διανύουμε είναι η πιο κατάλληλη για αυτόν τον σκοπό.
