ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ-ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ: Το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδος

1126
ΛΟΓΙΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, πνεύμα, Μεγάλης Εβδομάδας,

Της Νίκης Κούκου*

Η περίοδος της Σαρακοστής φτάνει στο τέλος της καθώς μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα. Μια εβδομάδα γεμάτη συναισθήματα και άκρως κατανυκτικά απογεύματα. Σύμφωνα με την υμνολογία αυτής της εβδομάδος, η εκκλησία συγκέντρωσε τα σωτήρια γεγονότα και σε συντετμημένο χρόνο μας καλεί να προετοιμαστούμε για την πιο ξεχωριστή από όλες τις άλλες εβδομάδες της Χριστιανοσύνης. Επιγραμματικά, ο Ιησούς αφήνει υποθήκη στους μαθητές του τους λόγους και τα έργα του και ανεβαίνει στο Γολγοθά να ζήσει το δικό του μαρτύριο πάνω στο σταυρό. Με άκρα ταπείνωση υπέμεινε τα πάθη του με ένα και μοναδικό στόχο, να διδάξει στο ανθρώπινο γένος τη σημασία της αποστολής του στη γη, να αιτιολογήσει τις διδαχές με πράξεις και να αποδείξει το «Χριστός Αγάπη Εστί».

Το τέλος της Μεγάλης Εβδομάδος σηματοδοτεί η Ανάσταση Του, νικώντας το κράτος του θανάτου, δίνοντας νόημα στο Χριστιανισμό. Για την εκκλησία η Ανάσταση ερμηνεύει το νόημα της ζωής.

Ο κόσμος εναποθέτει τις ελπίδες του στο Θεό και ζει με ευλάβεια τις στιγμές αυτής της εβδομάδος, κάνοντας νηστεία και παρακολουθώντας με κατάνυξη τις ακολουθίες. Σε βαριά ατμόσφαιρά συναισθάνεται τα πάθη του Χριστού και ελπίζει. Η Ανάσταση ως γεγονός αποδεικνύει πως όλα έχουν ένα τέλος και παράλληλα πως τέλος δεν υπάρχει. Ο κάθε άνθρωπος σε κάποια στιγμή της ζωής του ανεβαίνει το δικό του «Γολγοθά», σηκώνει το δικό του «σταυρό» και τέλος ανακαλύπτει πως η δικαίωση, η γαλήνη και η ηρεμία, αργά ή γρήγορα θριαμβεύσουν.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν πέρα από κάθε νηστεία, έχοντας την ελπίδα ως γνώμονα και σημείο εκκίνησης, αναλογιζόμενοι συναισθήματα και πράξεις, τιμώντας το Θεάνθρωπο και προσευχόμενοι σε αυτόν, καλούμαστε και πάλι να γίνουμε καλύτεροι, να στραφούμε στον εαυτό μας και να αναλογιστούμε τον διπλανό μας στο μέγιστο δυνατό, γιατί η αγάπη, η καλοσύνη, η ηρεμία και η γαλήνη οδηγούν σε ψυχική ανάταση και Ανάσταση!

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

* Συγγραφέας του βιβλίου: «Θα με αγαπούσες για πάντα …είχες πει!»