Η ζάχαρη είναι ένας υδατάνθρακας με μεταβολικές και ορμονικές επιδράσεις…
Η ζάχαρη μαζί με άλλους επεξεργασμένους υδατάνθρακες αυξάνει το σάκχαρο στο αίμα. Στη συνέχεια απελευθερώνεται ινσουλίνη, που μεταφέρει τις ουσίες στα κύτταρα των ιστών του σώματος, για να χρησιμοποιηθούν ως πηγή ενέργειας.
Η κοινή επιτραπέζια ζάχαρη αποτελείται από δύο συστατικά, τη φρουκτόζη και τη γλυκόζη, με την πρώτη να είναι καταστροφική. Σε αντίθεση με άλλους υδατάνθρακες, η φρουκτόζη μεταβολίζεται στο συκώτι και αποθηκεύεται ως λίπος, προκαλώντας ανθεκτικότητα στην ινσουλίνη, που με τη σειρά της είναι επιβλαβής στον οργανισμό του ανθρώπου, με μια σειρά από ανωμαλίες που είναι γνωστές ως μεταβολικό σύνδρομο.
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
«Ξυπνάει» τον καρκίνο
Έρευνα που διήρκεσε εννέα χρόνια και πραγματοποιήθηκε από το ολλανδικό Κέντρο Βιολογίας του Καρκίνου του Λέουβεν και το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, έδειξε ότι η κατανάλωση ζάχαρης καθιστά τους καρκινικούς όγκους περισσότερο επιθετικούς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα καρκινικά κύτταρα τείνουν να διασπούν τα σάκχαρα ταχύτερα από τους υγιείς ιστούς, διαδικασία που περιγράφεται υπό τον όρο «επίδραση Warburg». Τα νεοπλασματικά κύτταρα χρειάζονται περισσότερη ζάχαρη από ότι τα φυσιολογικά κύτταρα. Η επεξεργασμένη ζάχαρη είναι πολύ επικίνδυνη για την υγεία, σε τέτοιο βαθμό που θα έπρεπε να θεωρείται εξίσου τοξική με ουσίες όπως το οινόπνευμα και ο καπνός.
Προκαλεί ρυτίδες
Σύμφωνα με έρευνα της Καθηγήτριας και Μοριακής Βιολόγου Cynthia Kenyon, μια διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη και υδατάνθρακες έχει άμεση επίδραση στη γήρανση και τη μακροζωία, καθώς τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης (η οποία απελευθερώνεται από το πάγκρεας για να ρυθμίσει τη γλυκόζη) «μπλοκάρουν» ένα γονίδιο που βοηθάει στην τόνωση του ανοσοποιητικού, επιδιορθώνει τα κύτταρα και παράγει ζωτικές πρωτεΐνες αναδόμησης. Συνεπώς, όσο περισσότερη ζάχαρη τρώμε, τόσο περισσότερη γλυκόζη κυκλοφορεί στον οργανισμό μας, τόσο απελευθερώνεται ινσουλίνη για να τη ρυθμίσει και άρα μπλοκάρεται το γονίδιο της… επιδιόρθωσης.
Οδηγεί σε λίπος στο συκώτι
Η παρουσία λίπους στο συκώτι χωρίς να ευθύνεται το αλκοόλ συμβαίνει όλο και πιο συχνά, ακόμη και σε παιδιά και, σύμφωνα με τους ειδικούς, οφείλεται στην κατανάλωση φρουκτόζης. Τα υψηλά επίπεδα φρουκτόζης προκαλούν τη δημιουργία σφαιριδίων λίπους στο συκώτι (λιπογένεση), κάτι που μπορεί, όμως, να αλλάξει με σωστή διατροφή και προσοχή στην κατανάλωση ζάχαρης.
Προκαλεί μελαγχολία
Η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης φθείρει, επίσης, και τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, αυξάνοντας τον κίνδυνο για εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ. Ακόμη, εμπλέκεται στην παραγωγή ντοπαμίνης, προκαλώντας ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση, ενώ ταυτόχρονα στρεσάρει τα επινεφρίδια, συμβάλλοντας στην κακή διάθεση, το λήθαργο και τη μελαγχολία.
Κάνει κακό στα δόντια
Η αύξηση των σακχάρων στη διατροφή μας αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι πλέον, σε πολύ μικρές ηλικίες 3 και 4 χρονών, τα δόντια παρουσιάζουν μεγάλη φθορά και αφαιρούνται, κάτι που δεν ήταν τόσο συχνό παλιότερα. Περιορίστε, λοιπόν, τη ζάχαρη και στα παιδιά σας, φροντίζοντας πάντα μετά την κατανάλωση γλυκών να πλένουν ή να ξεπλένουν τα δόντια τους. Κάτι που φυσικά πρέπει να κάνετε κι εσείς.
Προκαλεί διαβήτη τύπου 2
Η ζάχαρη και οι επεξεργασμένοι υδατάνθρακες προκαλούν την ολοένα και μεγαλύτερη έκκριση ινσουλίνης, προκειμένου να ρυθμίσει τη γλυκόζη στο αίμα. Όταν, όμως, γίνει κατάχρηση αυτού του συστήματος, σταματά να δουλεύει αποτελεσματικά και το αποτέλεσμα είναι ο διαβήτης τύπου 2, μια πάθηση που χρειάζεται καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης, προσοχή στη διατροφή και μπορεί να προκαλέσει πλήθος προβλημάτων, από κακή υγεία ματιών, μέχρι προβλήματα στην καρδιά.
Βλάπτει το έντερο
Η υπερκατανάλωση ζάχαρης οδηγεί τη χλωρίδα του εντέρου σε… αναστάτωση, τρέφοντας τα «κακά» βακτήρια και προκαλώντας διατάραξη της ισορροπίας, κάτι που επιφέρει δυσκοιλιότητα, κακή αναπνοή, κακή πέψη, μειωμένη απορρόφηση μετάλλων, μειωμένη άμυνα του οργανισμού κ.ο.κ.
Μειώστε τη ζάχαρη και αυξήστε και πάλι τις φυτικές ίνες (ολική άλεση, λαχανικά, φρούτα κ.ο.κ.) στη διατροφή σας, για να ξαναβρείτε την ισορροπία σας.
