ΑΠΟΨΗ: Θρήνος

68
ΑΠΟΨΗ: Θρήνος

Είναι απέραντα συγκινητικός ο γοερός θρήνος των κυβερνητικών που συμπυκνώνεται στην πρόταση «πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία».

Του Λευτέρη Κουσούλη*

Μέσα στη μηχανικά επανερχόμενη αυτή διακήρυξη κατοικεί η αντιδημοκρατική τους συνείδηση. Είναι η γνήσια και αυθεντική φωνή αυτής της συνείδησης. Είναι η άρνηση του άλλου. Του διαφορετικού άλλου.

Χρόνια τώρα με κάθε τρόπο μάς γίνεται γνωστό. Είναι επίμονη και ακούραστη αυτή η ψευδής συνείδηση! Οχι τόσο στη χειραγώγηση, όσο στην αυτοχειραγώγηση.

Για τους κυβερνητικούς, ο παραποιημένος κόσμος εντός τους φιλοδοξεί να συναρμολογήσει και τον πραγματικό κόσμο σύμφωνα με τα κριτήριά του. Οι κυβερνητικοί στροβιλίζονται στη δίνη αυτής της πολιτικής φαντασίας και πλάνης.
Και φυσικά δεν τους αρκεί η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση (και η διακυβέρνηση) υπόκειται σε κανόνες, έχει χρονικό ορίζοντα, υπάρχει θητεία, μια στιγμή νέας εκλογικής διαδικασίας, υπάγεται στην κριτική και στη φθορά.

Η εξουσία, αντίθετα, νοείται προφανώς από τους κυβερνητικούς πέραν αυτών των δεδομένων. Δεν είναι δα και κοινοί θνητοί, όπως οι άλλοι. Είναι κάτι σαν το «πνεύμα της Ιστορίας». Πέραν κανόνων και εκείθεν των συνθηκών του παρόντος. Δεν τους αγγίζει ο χρόνος, δεν υπόκεινται στη φθορά. Εδώ βρίσκεται η αντίληψή τους για την εξουσία. Την καθολική, ολοκληρωτική εξουσία εννοούν, στον καθολικό έλεγχο της κοινωνίας και των ανθρώπων στοχεύουν.

Αν είχαμε όλη την εξουσία – μας λένε – και εσείς τίποτε, αν είχαμε δηλαδή στα χέρια μας πλήρως και καθολικά τα πρωτεία του λόγου (τα μέσα παραγωγής θα ακολουθήσουν), αν μπορούσαμε να σας επιβάλλουμε πλήρως τη σιωπή, τότε θα εξασφαλίζαμε και τη σωτηρία (σας).
Αν όχι τώρα, κάποτε.
Αν όχι τώρα, στο μακρινό μέλλον.

Πρόκειται για την εσχατολογική αντίληψη, που, ως δήθεν κάτοχος της αλήθειας, επιτρέπει στον εαυτό της να στρέφεται απογυμνωμένα και κυνικά εναντίον του άλλου, στο όνομα μιας κάποιας μελλοντικής υπόσχεσης ευτυχίας.
Κάθε εσχατολογία φέρει μέσα της την καταστολή. Αυτή την καταστολή που ενυπάρχει ως διαρκής απειλή στο «ή εμείς ή αυτοί».

Διαβάστε επίσης:  ΑΠΟΨΗ: Βulling - Πόσο ακόμη παιδικό αίμα θα χυθεί;

Οι οπαδοί κάθε εσχατολογίας είναι αιχμάλωτοι πεποιθήσεων, δογμάτων και προσδοκιών, που συνδέονται με αναμενόμενα γεγονότα. Γεγονότα που, με βεβαιότητα, θα σφραγίσουν την τελευταία φάση της ανθρωπότητας και θα εγκαινιάσουν μια νέα εποχή.

Για τον λόγο αυτόν θρηνούν γοερά οι κυβερνητικοί. Επειδή δεν κατέχουν πλήρως την εξουσία, ώστε να ανταποκριθούν στον μεγάλο σκοπό. Η ψευδής συνείδηση δεν λυπάται ούτε τον εαυτό της.

Θα πρότεινα στους κυβερνητικούς να γίνουν ο ειρωνικός αντίλογος του εαυτού τους. Υπό τη σωκρατική έννοια. Αλλά τότε δεν θα τους έμενε ούτε μία ημέρα πολιτικής ζωής.
Προσπερνάμε.


*Ο Λευτέρης Κουσούλης γεννήθηκε στην Ελίκα Λακωνίας το 1952. Γυμνάσιο στη Σπάρτη. Λύκειο στους Μολάους. Σπούδασε στην Πάντειο και στη Γαλλία, την πολιτική και τα φαινόμενα εξουσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη μελέτη των μηχανισμών κοινωνικής και πολιτικής επιρροής. Οδηγός του επιστημονικού προβληματισμού του είναι η πρόταση: Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία, εργάστηκε για λίγα χρόνια ως ωρομίσθιος καθηγητής. Από το 1995 και ως σήμερα εργάζεται στο χώρο του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας με την εταιρεία «Λέγειν & Πράττειν» (www.legeinandprattein.gr). Είχε τη πρωτοβουλία για την ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Το Πέρασμα», που στο σύντομο βίο του εξέδωσε 15 τίτλους. Ο Λευτέρης Κουσούλης, αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο καθώς και στο Διαδίκτυο, τόσο για την πολιτική, όσο και για άλλες καθημερινές πλευρές της ύπαρξης. Επιλεγμένα κείμενά του έχουν γίνει αντικείμενο έκδοσης. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει:
  • Κείμενα για την Πολιτική & την Επικοινωνία (2007)
  • Ήττα της Πολιτικής – 18 θέσεις απέναντι (2008)
  • Αναμνήσεις από το Βίτενμπεργκ – Όψεις του αδιεξόδου και η αναζήτηση της αισιοδοξίας (2009)
  • Σταθεροί Τόποι (2012)
  • Έξω από το καταφύγιο – Κείμενα για τη συνειδητοποίηση (2013).
  • 10+10, (2014)

Όλα τα βιβλία κυκλοφορούν από τις «Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις».